วันพฤหัสบดีที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2565

เกิด แก่ เจ็บ ตาย

เขียนโดย ไม่เสียชาติเกิด @ วันพฤหัสบดี, กันยายน 01, 2565   3 ความคิดเห็น

3 ความคิดเห็น:

เวลา วันพฤหัสบดี, 01 กันยายน, 2565 , Blogger ไม่เสียชาติเกิด กล่าวว่า...


ความเกิด

ความเกิดเป็นการเริ่มต้นของชีวิตอันเป็นทุกข์ของสรรพชีวิต ความคิดเช่นนี้ทวนกระแสโลก ฝืนกับการดำรงเผ่าพันธุ์ การสอนอย่างนี้แก่ปุถุชนให้เข้าใจเป็นเรื่องยาก นำพาให้เกิดมิจฉาทิฏฐิได้ง่าย นำพาให้คิดและทำอะไรมักง่าย เมื่อเผชิญทุกข์เผชิญปัญหาชีวิต ชวนให้ฆ่าตัวตายหรือฆ่าคนอื่นเพื่อหนีทุกข์ หรือสอนกันชุ่ยๆว่านิพพานคือตายแล้วไม่ต้องเกิด สอนให้ดับจิตดับวิญญาณ ไม่รู้ว่าพระพุทธเจ้าสอนอะไร เพราะไม่เคยมีจิตผู้รู้เป็นผู้เห็นทุกข์ มีแต่เราทุกข์ กูทุกข์

 
เวลา วันพฤหัสบดี, 01 กันยายน, 2565 , Blogger ไม่เสียชาติเกิด กล่าวว่า...

ความแก่

ความแก่มิใช่แค่มองคนที่ชราภาพหรือใบหน้าตัวเองที่หมดความหนุ่มความสาวลงไปเท่านั้น ความหล่อหรือสวยความที่เคยใช้ทำมาหากินของคนบันเทิง หรือใช้มัดใจคนรักคู่ครองก็ลดน้อยถอยลง ความไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืนในอาชีพ ในธุรกิจ การค้าที่เคยรุ่งเรือง หรือบ้านเรือน รถยนต์ ทุกอย่างถูกกาลเวลากลืนกิน บีบคั้นให้หมดไปสิ้น ความเป็นอนัตตาที่ทำงานไม่หยุด วิ่งแซงอยู่หน้า ทำให้เราวิ่งตามด้วยแรงตัณหา

เปลี่ยนของเก่าเอาของใหม่
ได้มาเสียไป ได้มาเสียไป
อยากมี ยากได้ ไม่เคยพอ
แม้แต่ชื่อเสียง อำนาจ ยศศักดิ์
ใครๆก็คิด ใครๆก็เห็นอย่างนี้อยู่
แต่ไม่นำไปสู่การเห็นอริยสัจ4
มีแต่คิดตีความธรรมะจากที่อ่านที่ฟังมา
ไม่มีจิตแยกเป็นผู้รู้ เป็นผู้เห็นใจที่เปลี่ยนแปลง

ปุถุชน - ได้แก่ คนถ่อย คนฉลาดแกมโกง คนเอาแต่ได้พวกหนึ่ง กับซื่อ คนมีปัญญา คนมีใจเสียสละอีกพวกหนึ่ง แม้จะได้ยินได้ฟังคำสอนเรื่องอริยสัจ4 แต่ก็ไม่รู้แจ่มแจ้งถึงจิตถึงใจสักคน เพราะมีอวิชชา มีความเห็นผิดว่ารูปและนาม(อันเป็นตัวตน) จึงดิ้นรนแสวงหาความสุข เลือกเดินไปบนเส้นทาง(สวรรค์บนดิน) ที่ข้างๆเป็นหุบเหว(นรกบนดิน) จะพลัดตกลงไปเมื่อใดก็ไม่รู้

พระอริยบุคคล - ได้แก่ พระโสดาบัน พระสกิทาคามี พระอนาคามี ไม่จำกัดว่าจะต้องออกบวชโกนหัว แต่เป็นผู้มีสติเห็นโทษภัยของสังสารวัฏ การเกิดแล้วเกิดอีก แก่แล้วแก่อีก เจ็บแล้วเจ็บอีก ตายแล้วตายอีก จากรุ่นสู่รุ่นไม่รู้จบ จึงได้เดินตามทางของพระพุทธเจ้า เพียรเจริญมรรคมีองค์8 ภาวนาจนรู้ทุกข์ ละสมุทัย แจ้งนิโรธ ทำให้ละสังโยชน์เบื้องต้นได้

พระอรหันต์ - คือผู้สิ้นอวิชชา หมดความยึดมั่นในรูป(อันเป็นตัวตน) หมดความยึดมั่นในนาม(อันเป็นตัวตน) ทำกิจที่ควรเสร็จสมบูรณ์แล้ว

การดราม่าเรื่องที่เกี่ยวกับศาสนา การถกเถียงธรรมะในโลกโซเชี่ยล ล้วนแล้วแต่ใช้ภาษาเป็นสื่อถ่ายทอดความคิดด้วยเหตุผลปลอมๆ และปรุงแต่คำพูดด้วยอารมณ์ปลอมๆ ทั้งที่รู้ว่าตนยังเป็นปุถุชน หรือหลงผิดว่าตนเป็นพระอริยบุคคลไปจนอุปโลกน์ตนว่าจบกิจ สิ้นสงสัยเป็นพระอรหันต์ แต่ในความจริงแทบทั้งหมดนั้นแสดงตัวตน มีอัตตา ทิฏฐิมานะ มีอีโก้ อวดดีวดเก่ง อย่างปุถุชนผู้มีกิเลสอยู่เต็มหัว มีตัณหาอยู่เต็มใจ

 
เวลา วันพฤหัสบดี, 01 กันยายน, 2565 , Blogger ไม่เสียชาติเกิด กล่าวว่า...

ความตาย

ความตายเกิดได้กับเราทุกเวลา ถอยออกมามองให้ขาด มองตัวตนให้เห็น แล้วยอมรับความโหลยโท่ยที่ผ่านมา แล้วจะรู้ว่าคนที่ภาวนาจนได้ของจริงนั้นเป็นอย่างไร จะได้ไม่เสียชาติเกิด

 

แสดงความคิดเห็น

หมายเหตุ: มีเพียงสมาชิกของบล็อกนี้เท่านั้นที่สามารถแสดงความคิดเห็น

สมัครสมาชิก ส่งความคิดเห็น [Atom]

<< หน้าแรก